 Diagnostiek |
|
|
|
Therapie |
|
|
|
Service |
|
|
|
Revalidatie |
|
|
|
Golfer´s Corner |
|
|
|
|
 Verhaal von een patiente over een discusprotheseoperatie |
 |
|
Discusprothese |
|
In september 2004, na thuiskomst van een weekje motorrijden in de Dolomieten, besloot ik mijn 5 jaar oude Suzuki SV650S in te ruilen voor het nieuwste model. De motor werd in enkele weken ingereden, waarna ik hem met 1200 kilometre op de teller voor de winterstalling in de schuur zette, naast mijn Suzuki X7, een 250 cc tweetaktmotortje uit 1979, waarmee ik samen met mijn man op zijn Suzuki T500 elk jaar het treffen van de Suzuki tweetakt club bezoek. Ik kon toen nog niet vermoeden dat ik het jaar erna regelmatig met tranen in mijn ogen naar mijn nieuwe motor zou kijken, mijzelf afvragend of ik er ooit nog op zou rijden.
In november 2004 werd ik geopereerd aan de meniscus in mijn rechterknie. Die in de linker was een jaar of twee daarvoor al aan de beurt geweest. Tijdens en na de herstelperiode begon ik vreselijk last te krijgen van mijn rug. In 1996 was ik al geopereerd aan een hernia. Ik ging er van uit dat mijn rug, toch al niet mijn sterkste punt, te lijden had van de vreemde belasting door het lopen op krukken. Ik had wel eerder last gehad van lage rugpijn, en dat ging na een peer dagen tot weken weer over. Ik rekende er op dat dit ook nu weer het geval zou zijn. Niet dus.
Zodoende kwam ik terecht bij een specialist in het C Ziekenhuis te N. De diagnose van deze arts luidde: discusdegeneratie. Tenminste 1, maar waarschijnlijk twee tussenwervelschijven waren versleten en/of beschadigd. Als oplossing kon hij een “verstijvingsoperatie” uitvoeren, waarbij de ruggenwervels door middel van een “bruggetje” aan elkaar worden verbonden, om zo de tussenwervelschijf te ontlasten. De arts vertelde mij ook dat er nog een andere mogelijkheid was. In München zat een Nederlandse arts, drs. Zeegers, welke gespecialiseerd was in een operatie waarbij de versleten/beschadigde tussenwervelschijven vervangen worden. Deze ingreep kende goede resultaten. Ik kreeg het adres van de website van de Alphakliniek te München en ik begon met een intensieve speurtocht naar informatie op het internet. Uiteindelijk besloot ik het zogenaamde pijnformulier op de site van de Alphakliniek in te vullen en te versturen. Er volgde een uitnodiging van drs. Zeegers om hem in München te bezoeken en mij te laten onderzoeken.
In Nijmegen was al een scan van mijn rug gemaakt, welke ik mee zou nemen oom door drs. Zeegers te laten beoordelen.
In mei 2005 begaven wij ons, met de auto naar München. Een reis waar wij twee dagen over deden, omdat mijn rug het niet uithield om 10 uur in een autostoel door te brengen.
De ontvangst bij drs. Zeegers, en het onderzoek waren kort, bondig en zakelijk. Als snel deelde hij de diagnose van de Nederlandse specialist. Op het pijnformulier was mij gevraagd mijn rug een cijfer te geven tussen de 1 en 10. De dokter vroeg mij of ik nog wist wat ik voor cijfer had gegeven. Een 2, antwoordde ik. Ik kan er een 8 van maken, zei drs. Zeegers. Het aan arrogantie grenzende zelfvertrouwen van drs. Zeegers deed mij besluiten om in te stemmen met de operatie. De terugreis werd opnieuw in 2 dagen gedaan, dit keer met als bagage het prettige gevoel dat er voor mijn probleem een oplossing was gevonden.
In juni vertrok mijn man, met een tent en luchtbed achterop zijn Suzuki T500 gebonden naar het treffen van de Suzuki tweetakt club. Ik zou zaterdagmiddag met de auto komen, om in ieder geval de feestavond mee te maken. Daarna zou ik een nacht in de tent doorbrengen, om op zondag weer met de auto naar huis te gaan. Die ene nacht op een luchtbed maakte mij weer pijnlijk duidelijk (neem dat maar letterlijk!) dat ik geen andere keus meer had dan de operatie te ondergaan. De afspraak met drs. Zeegers werd gemaakt, de operatie zou plaatsvinden op 4 november 2005.
Na de nodige vooronderzoeken op 3 november, werd het tijdstip van operatie vastgesteld op 10:00 uur de volgende ochtend. Het eerste wat ik mij na dit tijdstip herinner is, dat ik ergens wakker word en dat een Nederlands sprekende verpleegster heel enthousiast voorstelt om even naar de dokter te lopen. Die staat hier vlakbij, zijn handen te wassen. Ik denk wel dat hij het leuk vindt om even te zien dat zijn werk geslaagd is. Lopen. Hoe doe je dat ook alweer? Op aanwijzing van de verpleegster ga ik op de rand van het bed zitten, mijn voeten bungelen een eindje boven de grond. Wip er maar vanaf, zegt de verpleegster, of het de gewoonste zaak van de wereld is. Ik wip van het bed en loop voorzichtig met haar mee. Als ik er aan terugdenk, is het maar goed dat ik nog onder invloed van de narcose was, anders zou ik nooit van dat bed afgewipt zijn. Tenslotte hebben ze nog maar een paar uur geleden even twee protheses in mijn rug gezet, nietwaar? Een klein stukje verderop staat drs. Zeegers, vriendelijk lachend. Na een kort praatje word ik in een rolstoel gezet en naar mijn kamer gebracht, waar mijn man op mij zit te wachten. Nog enigszins suf van de narcose stap ik in bed, waarna ik weer in slaap val. Als mijn man na het avondbezoek naar huis gaat, stelt de verpleegster hem voor om morgen samen een blokje om te lopen. Samen met mij dan, wel te verstaan. Ik kan het niet geloven, het is nét 24 uur na de operatie, en ik loop alweer gewoon op straat! En dat zonder krukken. Mijn man heeft een rolstoel meegekregen zodat ik daar eventueel op kan steunen, of in kan gaan zitten, maar dat is niet nodig.
Na 4 dagen grandioze verzorging in de Alphakliniek, vindt drs. Zeegers het wel tijd worden om naar mijn hotel te gaan. Die avond aten wij samen in een Italiaans restaurant, waar mijn man de afgelopen drie dagen alleen heeft gegeten. Het bedienend personeel was wel gewend aan mensen wiens partner “aan de overkant” geopereerd werd, en er werd dan ook vriendelijk geïnformeerd hoe ik mij voelde. Drie dagen later was de laatste controle bij drs. Zeegers. De dokter was tevreden, en de dag daarna kon ik naar huis. Een week na de operatie zat ik aan boord van een vliegtuig, op weg naar huis.
Inmiddels zijn wij een ruime 8 maanden verder. Het leven is voor mij weer zoals ik altijd gewend was. Mijn werkzaamheden heb ik weer voor bijna 100 % hervat, ik kan weer sporten en…..motorrijden.
In juni werd het jaarlijkse treffen in Limburg gehouden. Dat betekende voor mij een rit van ruim 200 kilometer op een kleine motor uit 1979. Daarna een nacht in de tent op een luchtbed, om de volgende dag een kleine 140 kilometer achterop te zitten bij mijn man, op een motor uit 1974. Mijn motor had ik uitgeleend aan een deelnemer met pech, zodat hij toch de rit kon meerijden. Vervolgens een feestavond, en weer een nacht op het luchtbed, dat toch wel enige lekkage vertoonde. Voor volgend jaar maar een betere kwaliteit luchtbed aanschaffen. Daarna op zondag weer naar huis, wederom ruim 200 kilometer op mijn oude motortje. In september staat er nog een weekendje naar de Ardennen gepland met mijn “nieuwe” motor en een weekje naar Praag in de auto, dingen die ik een jaar geleden niet (meer) voor mogelijk had gehouden.
Heb ik nu helemaal geen last meer van mijn rug? Nou, bij flinke inspanning “voel” ik het wel in mijn rug, maar daar heeft mijn man ook last van en op mijn leeftijd (41) is dat normaal. Tussen november 2004 en november 2005 was normaal functioneren voor mij niet meer mogelijk. Ik had “goede” dagen, afgewisseld door slechte en hele slechte. Elke dag was voor mij een dag dat ik moest leven met beperkingen en pijn, de ene dag wat meer, de andere dag wat minder. Teveel inspanning op een “goede” dag, werd direct afgestraft de volgende dagen.
Alles bij elkaar ben ik blij met hetgeen drs. Zeegers voor mij gedaan heeft en ik heb nog geen moment spijt gehad van het vertrouwen dat ik in deze arts heb gesteld.
Petra Bakels
|
|
Meer Nieuws:
|
|
 Opereren beter dan injectie!
02.04.2008. Nieuwste studie in Spine Journal bewijst:
Operatie bij hernia geeft duidelijk betere resultaten dan conservatieve therapie.
|
|
|
Endoscopy Workshops
15.02.2007. Dr. Hoogland´s interactive endoscopy workshops for spine surgeons will take place on February 23-24, April 13-14 and July 13-14.2007. |
|
|
De top lonkt!
06.12.2006. Een indrukwekkend verhaal van een herniapatient over pijn, angst, eerzucht en een happy end |
|
| © 2001-2008 Alpha-Klinik GmbH. Impressum |
|
